அதுங்க ரொம்ப ரொம்ப மோசமான விலங்கு

image

“அப்பா அப்பா, அதோ அந்த தூரத்து பள்ளத்துல புதுசா ஒரு வெளிச்சம் தெரியுதுல அது என்னதுப்பா,அங்க நாம போலாமா”னு கேட்டதும்

“அங்க ரொம்ப மோசமான விலங்குலாம் இருக்கும் குட்டிப்பாப்பா ,அதுங்க நம்மால அடிச்சு கொன்னுடும், எக்காரணத்தக்
கொண்டும் அங்க நாம போகவே கூடாது”னு அதிர்ந்த குரலில்
ரொம்ப கண்டிப்போட என் அப்பா சொன்னாரு. அத கேட்டதும் எனக்குள்ள பயம் கலந்த ஒரு அதீத ஆவல் எழுந்தது, இருந்தும் வெளிய காட்டிக்காம “சரிப்பா நா அங்க போக மாட்டேன்”னு அப்பாக்கும் அம்மாக்கும் உத்திரவாதம் கொடுத்தேன்.

கொஞ்சநாள் கழிச்சு எங்க அப்பாவுக்கு அம்மாவுக்கும் தெரியாம அதே இடத்துக்கு திரும்பவும் வந்தேன், தூரத்துல மின்னிட்டு
இருக்குற அந்த வெளிச்சத்த திரும்ப பார்த்ததும் என் ஆவல் மேலும் மேலும் அதிகமாச்சு “அங்க அப்படி என்னதான் இருக்கும், போயிதான் பாப்போம்”னு யாருக்கும் தெரியாம அந்த வெளிச்சத்த நோக்கி வேகமா ஓடினேன். பாதிப் பள்ளத்த தாண்டுனதும் யாரோ எனக்கு பின்னாடி வேகமா ஓடிவர மாதிரி தோணுச்சு, திரும்பி பாக்குறதுக்குள்ள என் அப்பா என் கைய புடிச்சு தரதரனு வீட்டுக்கு இழுத்துட்டுப் போனாரு,வீட்டுக்கு போனதும் அவரு எதுவுமே பேசல, கொஞ்ச நேரம் கழிச்சு என பக்கத்துல வந்து “நா திரும்பவும் சொல்றேன் , அங்க ரொம்ப ரொம்ப மோசமான விலங்கு கூட்டம் இருக்கு, அங்க போன உன் உயிருக்கு ஆபத்து, உன்கிட்ட இத திரும்ப சொல்லமாட்டேன் இனி உன்னிஷ்டம்”னு கோவமா சொன்னாரு, அதுல இருந்து அந்த இடத்துக்கு நா திரும்ப போனதே இல்ல. கொஞ்ச நாள்ல நாங்க குடும்பத்தோட வேற ஊருக்கு போயிட்டோம்.

30 வருஷம் கழிச்சு அதே ஊருக்கு நா திரும்ப வந்தேன்,சின்ன வயசுல நா பார்த்தத விட இப்ப அந்த வெளிச்சம் அந்த பள்ளத்தாக்கு முழுசும் பரவி இருந்துச்சு,30 வருஷம் கழிச்சு எனக்குள்ள அதே ஆவல் எழுந்தாலும் இப்ப நா அந்த வெளிச்சத்த கடக்க நினைக்குறதுக்கு என் ஆவல் மட்டும் காரணம் இல்ல நா கடந்து போக வேண்டிய பாதை முழுக்க புதுசு புதுசா நிறைய தடங்கல். வேற வழி இல்லாம அந்த பள்ளத்த கடக்கலாம்னு முடிவு பண்ணேன், அந்த வெளிச்சத்த நெருங்க நெருங்க என் அப்பா சொன்ன அந்த மிருக கூட்டத்த பார்க்க ஆரம்பிச்சேன் , ஆரம்பத்துல அதுங்க என்ன வியப்பா பாத்தாலும் போக போக என்ன விரட்ட ஆரம்பிச்சுது ஒரு கட்டத்துல அதுங்களுக்கு பயந்து வேகமா ஓட ஆரம்பிச்சேன். அதுங்க கிட்டஇருந்து தப்பிச்சு மறைவான ஒரு இடத்துல ஒளிச்சு கிடந்த நான் அசதில தூங்கிட்டேன் .

காலைல கண்ண முழுச்சி பார்த்த போதும் என்ன சுத்தி அந்த மிருகம் கூட்டம் கூட்டமா இருந்துச்சு , சரி இதுங்க கிட்ட நாம யாருனு சொல்லலாம்னு நினைக்கும் போது என முதுகுல கூர்மையான ஒரு ஊசி குத்துன மாதிரி ஒரு வலி, வலி தாங்க முடியாம என் “தும்பிக்கைய” தூக்க நினைச்சபோது இன்னோரு ஊசி என் கழுத்துல பாஞ்சுது.சரி வந்த இடத்துக்கே திரும்ப ஓடிடலாம்னு மறுபடியும் அசைய நினைச்சபோது திரும்பவும் கழுத்துல ஒரு ஊசி பாஞ்சுது. என் அப்பா சொன்ன அந்த வார்த்தைகள் காதுல எதிரொலிக்க கண் சொருகி மண்ணுல சரிஞ்சு விழுந்தேன்

கடைசியா அந்த மிருகக் கூட்டத்த பார்த்தேன், “ஆமா என் அப்பா சொன்னது சரி தான், இதுங்க ரொம்ப ரொம்ப மோசமான விலங்கு கூட்டம்”

-ஷேக் அப்துல்லா

( மதுக்கரை மகாராஜ் யானைக்கு சமர்ப்பணம் )

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s